12 jaar en TBS voor moord op Nadine Beemsterboer

NadineBeemsterboer Gerold O. (35) is door de rechtbank in Amsterdam veroordeelt tot twaalf jaar gevangenisstraf en TBS voor het doodsteken van zijn ex-vriendin Nadine Beemsterboer (20) (foto). De rechtbank acht bewezen dat hij Nadine Beemsterboer op 2 december 2006 met voorbedachte rade om het leven heeft gebracht door middel van 36 messteken.

Nadine Beemsterboer had kortgeleden haar relatie met Surinaamse-Antilliaan Gerold O., met wie zij enige tijd had samengewoond in Amsterdam, verbroken. Op 2 december 2006 weet Gerold Nadine na veel aandringen en onder valse voorwendselen (een ‘afscheidscadeau’) naar zijn woning aan de Derkinderenstraat 70 te lokken. Daar vermoord hij de jonge Nadine met 36 messteken. Na deze daad steelt Gerold Nadine’s pinpas, en neemt €190 op van haar rekening. Daarna, rond 16:10 uur meldt hij zichzelf op het politiebureau. Agenten die poolshoogte gingen nemen in het huis troffen Nadine dood aan.

Gerold O. zegt dat gedaan te hebben omdat ‘zijn eer was gekrenkt’ en dat Nadine ‘het verdiende’. (ook tijdens de latere rechtszitting toont hij geen enkele spijt)

Gerold O. blijkt een ex-Cambodjaveteraan, en men gaat er direct vanuit dat deze man onder andere door dat feit tot zijn gruwelijke daad is gekomen. Op internet en in kranten worden stukken geplaatst over andere veteranen die moorden hebben gepleegd. Uit het Pieter Baan rapport blijkt echter dat hij niet leed aan een posttraumatisch stresssyndroom, opgelopen tijdens zijn marinierstijd in Cambodja.

Convicted husband of Cebuana Bebe Paña not guilty, freed

Evidence did not exist: Gross incompetence of NFI, or was it forged?

‘s-Hertogenbosch-The husband of Bebe Paña ten Winkel from Badian, Cebu province, Philippines, is found not guilty by the Dutch Appelate Court in Den Bosch.
Dutchman ten Winkel was arrested januari 2005 on murder charges and was convicted in june 2006 to 12 years imprisonment for manslaughter of his wife Bebe Paña.
Ten Winkel however always adamently maintained his innocence and that in fact his severely depressed wife had committed suicide.

During the appeal on 21-23 march 2007, experts for the defence showed that the prior evidence on which ten Winkel was convicted, simply did not exist.

During the first trial in 2006, the Expert for the prosecution -Dr. De Bakker from the ‘Groene Hart Ziekenhuis’ – hired by the State pathology lab (NFI-Netherlands Forensic Institute), had stated  that  a line, visible on a CT scan of the troath of Paña, was likely a fracture, and that he would not know what else had caused this than strangulation. This sealed the fate for ten Winkel in the 2006 trial.
Thyroid-cartilageOn appeal, counter expertise from Dutch and Belgian forensic experts as well as from a forensic pathologist from Scotland Yard made clear that the line in the CT was no fracture at all but a normal finding -also in people alive- being a remnant of normal embryological development. In fact, Paña appeared to have this line on the other (left) side as well, which was missed by the state lab.
It was painful for the Dutch state forensic institute that the pathologist (Bela Kubat) who testified on the first day, had given the judges a completely different view of where this supposed fracture was situated than the radiologist from the state (de Bakker, Groene Hart Hospital) who testified on the 2nd day,  suggesting a serious communication problem between the two. This was so blatant that it triggered the presiding judge to make a remark to that effect.

Confronted with these facts, De Bakker showed himself to be a sore looser, maybe because his wife was attending the proceedings and he did not want to look like a dumbass in front of her. At a certain moment, one of the judges even had to point out to him on the X-ray that there was no fracture. Bela Kubat in the mean time had lost her continous arrogance and just remained silent and trembling in her seat.
‘Supporting evidence’ brought forward by the Prosecution, was dismissed by Scotland Yard expert Prof. Dr. Milroy as of no value. The state pathologist Dr. Kubat, admitted it was more her ‘personal theory’.

On the basis of the above, defense lawyer Mr. Gerard Spong asked for acquittal. He pointed out that never any motive was established by the prosecutor and that their marriage had been a good one, as testified by the handwritten letter left by his wife.
With this counter expertise being overwhelmingly convincing, and the prosecutor even admitting there was no fracture (the sole evidence for ten Winkel’s 2006 conviction), the 3 judges from the appellate court showed no hesitation in releasing ten Winkel 2 days after the trial, pending the verdict 2 weeks later on April 6. In their verdict the appelate court stated that indeed there was no fracture, but even if there would have been a fracture – as presumed during the first trial- this was not proof of any wrongdoing as it could have occured after death e.g. as a “mortician’s fracture”.

Ten Winkel is reunited with the couples 6 year old son who he had not seen during his 2,5 years incarceration. In a note, identified as from her hand, Bebe Paña apparently announced her suicide, she called ten Winkel a ‘wonderful, wonderful husband’, ‘who loves me the way I am’. She however also referred to her severe depressions for which there was no cure and announced this would be the last time the addressee would hear from her.
Ten Winkel is re-establishing contact with his in-laws in Cebu, some of whom even congratulated him on his release.

Update 13 April 2010: The Supreme Court has now ruled that ten Winkel is not guilty. This was not surprising as the prosecutor at the Supreme Court had advised as such.

See also Suspicious behaviour of Bebe Pana’s first husband on this site.
Or see Suspicious behaviour of Bebe’s first husband on related site.

Keywords: Bebe Paña, Nuenen, NFI, Scotland Yard, Milroy, Kubat, suicide, Badian, Spong, ten winkel, de Bondt, van Engelshoven, Bebe, Paña, Jacobs

Alsnog onderzoek naar NFI blunders in zaak Denise Schouten

Het Openbaar Ministerie in Breda laat onderzoeken of het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) fouten heeft gemaakt in het onderzoek naar het overlijden van de 21-jarige Denise Schouten uit Tilburg, bijna acht jaar geleden.

De rijksrecherche richt zich vooral op ‘de gang van zaken bij het aanbieden en verzenden van lichaamsmateriaal en het forensisch onderzoek’, aldus een justitiewoordvoerder woensdag. De advocaat van de familie Schouten deed in juni aangifte van strafbare feiten – waaronder de verwisseling van organen – die gepleegd zouden zijn door medewerkers van het NFI. Zo bleek uit een contra-expertise op verzoek van de familie, dat het hart niet van Denise was, maar toebehoorde aan een (onbekende) man.

Het restweefsel van enkele andere organen van Denise, die de familie na lang aandringen in 2004 van het NFI kreeg, bleek na dna-onderzoek in Leuven van meerdere mensen te zijn. Het werd zelfs omschreven als ‘een pot tutti frutti’. Volgens justitie was het weefsel vervuild door dna-sporen van de onderzoekers.

Het OM heeft de politie ook gelast onderzoek te doen naar de omstandigheden rond het overlijden van Denise Schouten op 27 december 1999. Destijds werd na een kort onderzoek en op basis van de sectieresultaten geconcludeerd dat de vrouw niet door een misdrijf om het leven was gekomen. Ze zou zijn gestorven als gevolg van een ontstoken hartspier.

De ouders hebben dat nooit geloofd. Zij menen dat hun dochter is vermoord. Op de avond van 26 december 1999 kwam Denise ziek en misselijk thuis na een bezoek aan de kroeg. Ze had een glas apfelkorn met 7up gedronken, dat volgens haar muf en vies smaakte.

Die nacht werd ze steeds zieker en de volgende morgen was ze dood. Haar vader probeerde haar vergeefs te reanimeren en ook in het ziekenhuis konden de doktoren niets uitrichten. ‘Uw kind doet niet meer mee’, kregen de verbijsterde ouders van de arts te horen.

De ouders vermoeden dat iemand iets in het drankje heeft gedaan, bijvoorbeeld drugs, en dat ze aan de gevolgen daarvan is overleden. Dat zou betekenen dat ze is vermoord. Volgens het OM moet het nieuwe onderzoek van de recherche in Breda naar ‘de gebeurtenissen voorafgaand aan het overlijden van Denise Schouten’ uitwijzen of alsnog een moordonderzoek wordt opgestart.

In 2004 kwam een gedetineerde met de bekentenis dat hij in 1999 Denise had vermoord. Hij zei dat hij de partydrug ghb in haar drankje had gedaan. Later bleek dat de 29-jarige man uit Haarlem, die verbleef op de psychiatrische afdeling van een penitentiaire inrichting, dat verhaal had verzonnen.

Vooral Hanny Schouten, de moeder van Denise, heeft zich vastgebeten in de vraag naar de precieze doodsoorzaak. In haar zoektocht stuitte ze op diverse onregelmatigheden, met name bij het sectieonderzoek van het NFI. Ze kreeg alleen de pagina uit het rapport te lezen waarin wordt gerept van een ontstoken hartspier.

Haar advocaat verzocht het NFI nadrukkelijk de organen van Denise na het onderzoek niet te vernietigen, zoals gebruikelijk is. Later bleek dat het NFI dat toch had gedaan, op het hart na. Uit onderzoek in Maastricht bleek vervolgens dat de kransslagaders van dat hart waren verkalkt.

Frappant, want Denise was een jonge vrouw. Uit een dna-onderzoek in Leiden werd duidelijk dat het hart van een oudere man was. Vermoedelijk zijn de harten verwisseld, binnen of buiten het NFI.

Het NFI wilde woensdag niet reageren. ‘We zijn onderwerp van onderzoek door de rijksrecherche. Zolang dat het geval is, kunnen we inhoudelijk geen reactie geven’, aldus een woordvoerder .

Toen in 2004 ook nog eens in restweefsel van andere organen dna-sporen van zes andere personen werden gevonden, besloot de familie een schadeclaim in te dienen van 1 miljoen euro wegens grove nalatigheid.

Vorige maand ontkende het ministerie van Justitie dat aan de moeder van Denise een aanbod is gedaan een schadevergoeding te betalen van 25 duizend euro.

Volgens het ministerie heeft in juni 2006 op het departement wel een gesprek plaatsgevonden met de ouders. ‘Naar aanleiding van dat gesprek is door de toenmalige raadsman een schikkingsvoorstel gedaan, dat is afgewezen’, aldus de minister op Kamervragen.