De zaak Ruud Prins

Ruud Prins werd in juli 2000 in Suriname opgepakt op verdenking van smokkel van de grootste partij drugs, die ooit op Schiphol is gevonden. Volgens justitie zat Prins achter de zending van zevenhonderd kilo cocaïne in een partij groenten en fruit vanuit Suriname naar Nederland. Na anderhalf jaar detentie sprak het hof in Amsterdam hem vrij wegens gebrek aan bewijs. Het verhaal achter deze schokkende zaak is opgetekend in het boek ‘Onterecht zitten…en dan?’ met als ondertitel ‘Hoe detentie een leven kan ontwrichten’.

‘De zaak van Ruud Prins behoort tot de top tien van meest schokkende zaken die ik in negentien jaar advocatuur heb meegemaakt’, zegt topadvocaat Nico Meijering uit Amsterdam, die Prins in hoger beroep bijstond.
‘De rechter is bewust misleid.’ Hij vindt dat het om bewust bewijsmateriaal in deze zaak heeft achtergehouden. Op grond daarvan veroordeelde de rechtbank in Haarlem Prins in 2000 tot acht jaar gevangenisstraf. Hij zit vast tot het hof in Amsterdam hem in 2001 vrijspreekt.

Er was geen enkel technisch bewijs in de zaak. Toen er een zending met drugs aankwam op Schiphol, verpakt in dozen van een bedrijf dat Prins ook wel eens gebruikte, werd Prins gebeld om te vragen of hij een zending verwachtte. Prins zei van niks te weten en kwam de zending ook niet ophalen.

Als ‘bewijs’ voerde justitie twee dingen aan: Prins had de zending niet opgehaald-> daarmee had hij dus bewust anderen de kans gegeven de zending op te halen en hij zou na het telefoontje over de aangekomen zending ‘ondergedoken zijn’ hetgeen zou blijken uit het feit dat hij zijn telefoon niet opnam.

Afgezien van het feit dat dit natuurlijk helemaal geen bewijs is, bleek bij het hoger beroep, dat Prins helemaal niet ondergedoken was en gewoon telefonisch bereikbaar was, getuige vele honderden pagina’s aan tap gesprekken die justitie verborgen had gehouden.

RTL4 over onterechte opsluiting Ruud Prins(video als boven)

Negen jaar cel voor doodschieten boer

De rechtbank in Roermond heeft vier verdachten in de zaak rond de gewelddadige dood van Frans Bindels uit Milsbeek woensdag fors lagere straffen opgelegd dan het openbaar ministerie had geëist. Twee verdachten zijn vrijgesproken.

De twee hoofdverdachten gaan negen jaar de cel in voor het doden van Frans Bindels in 2002.

Tegen de 28-jarige man uit Nijmegen en een 34-jarige man uit Apeldoorn was 18 jaar cel geëist. De twee braken in juli 2002 in bij boer Frans Bindels uit Milsbeek omdat er veel geld in de woning zou liggen. Ze schoten de man direct bij binnenkomst neer.

Het duo moest vervolgens zonder buit vluchten omdat twee herdershonden hun baasje verdedigden. Bindels bloedde uiteindelijk dood. Officier van justitie Paul van Hilten had achttien jaar gevangenis tegen hen geëist. Een andere verdachte tegen wie twaalf jaar cel was geëist, moet van de rechtbank zes jaar achter de tralies. De vierde verdachte kreeg een celstraf van drie jaar opgelegd. Het OM wilde dat hij vijf jaar zou zitten. Twee andere verdachten zijn vrijgesproken. Tegen hen was vijf en twaalf jaar cel geëist.

De rechtbank acht de door het OM aangevoerde gekwalificeerde doodslag op Bindels niet bewezen. Volgens de rechters was er sprake van een poging tot diefstal met de dood tot gevolg.
Twee inbrekers waren bij hem binnengedrongen, omdat ze hadden gehoord dat Bindels zeker drie of vier ton aan zwart geld in een melkbus in huis bewaarde. De twee zouden met anderen, die hand- en spandiensten verleenden, afspraken hebben gemaakt over de verdeling van de buit.

Zaak ex-rechter Fokke Fernhout en het bezit van kinderporno vernietigd

negatiefDe uitspraak van het Hof in Arnhem tegen de ex-rechter en vice-president van de rechtbank te Maastricht Fokke Fernhout die in 2001 werd opgepakt wegens het bezit van kinderporno is vernietigd door de Hoge Raad. De zaak is doorverwezen naar het Hof in Den Haag. Het Hof zal beter moeten onderbouwen waarom bepaalde kritiek van de verdediging, advocaat Annelies Röttgering, van de hand is gewezen. Röttgering, de advocaat van Fernhout, had kritiek op de manier waarop een deskundige de leeftijd van de jongens die op de afbeeldingen staan bepaalde.
De rechtbank in Arnhem veroordeelde Fernhout in 2006 tot drie maanden voorwaardelijke gevangenisstraf en een boete van 2500,- euro. Het Hof in Arnhem concludeerde toen op basis van deskundigen dat de jongens op enkele videobanden en afbeeldingen minderjarig waren. Fernhout’s fascinatie voor kinderporno kwam aan het licht toen een elektricien, die bij hem thuis aan het werk was, onder de vloer kinderporno aantrof.

Fernhout wil eerherstel laat hij aan het universiteitsblad De Observant van de Universiteit Maastricht weten. Volgens hem was in 2001 geen sprake van een strafbaar feit. De zaak had wat hem betreft ook nooit voor de rechter mogen belanden.
Fernhout: “Deze uitspraak is nog geen volledig eerherstel, en dat is wel wat ik wil. Deze zaak had zelfs nooit voor de rechter mogen belanden, er is eenvoudig geen zaak. Het zal nu wel weer een paar jaar gaan duren, vermoed ik.”

Fernhout staat te boek als briljant. Hij was enkele jaren werkzaam bij de Universiteit Maastricht als onderzoeker en had een leerstoel daar in het vooruitzicht. Zijn proefschrift ging over het verschoningsrecht van getuigen in civiele zaken. Daarnaast heeft hij ook meegewerkt aan het boek: Vaardig met recht.
Het College van Bestuur van de Universiteit Maastricht heeft Fernhout uiteindelijk gevraagd om zijn dienstverband neer te leggen. “Het strafbare feit, waarvoor hij door de rechter is veroordeeld, is onverenigbaar met zijn functioneren aan de UM en bovendien wordt van medewerkers een voorbeeldfunctie jegens studenten verwacht”, aldus de Universiteit.

Datum bericht: 23 jan 2008
Bron: http://www.advocatie.nl

Zie ook: OM eist 1000 euro boete van rechter Fernhout voor bezit kinderporno

Politie vervalste bewijs in zaak Ina Post

Het zal je maar gebeuren: de politie verdenkt je van moord, je wordt opgepakt en dan krijg je van rechercheurs te horen dat ze in jouw huis cheques van het slachtoffer hebben gevonden. Terwijl dat niet waar is.

Ina Post (52) is het overkomen, zo bleek woensdag uit onderzoek van de Commissie evaluatie afgesloten strafzaken (CEAS). Op de ‘kennisgeving van inbeslagname’ van de huiszoeking in 1986 staan cheques vermeld, die pas dagen later zijn gevonden, bij de Postbank.

Dat alleen al zou reden moeten zijn voor herziening van de strafzaak en ontslag voor de betrokken rechercheurs. Liegen tegen een verdachte is één, vervalsen van documenten is echter gewoon strafbaar. ook hier zal echter geen van de betrokken agenten gestraft worden.

Update 21 april 2009: de zaak wordt mogelijk heropend

Twintig jaar cel in hoger beroep voor moord op Teun Deen

Het gerechtshof in Den Bosch heeft E. (37) tot twintig jaar cel veroordeeld voor de moord op Teun Deen (54), directeur van staalbedrijf Fundia in Raamsdonkveer op 9 december 2005. Het OM eiste voor het Hof 20 jaar en TBS of levenslang.

Eerder had de rechtbank in Breda E. op 11 mei 2006 veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf voor moord. De officier van justitie had toen 16 jaar geëist voor moord.

Het hof is van oordeel dat er sprake is van moord omdat er diverse momenten zijn geweest waarop de verdachte de gelegenheid heeft gehad om zich te beraden. Hij is eerst naar zijn huis gereden om zijn vuurwapen te pakken. Bij het bedrijfspand aangekomen loopt verdachte vervolgens na enig tijd naar zijn auto, pakt het vuurwapen, laadt het door, steekt dat bij zich en loopt weer het gebouw in. Tenslotte pakt de verdachte tijdens het gesprek met het slachtoffer zijn wapen uit zijn broekzak en richt het rustig en direct op het slachtoffer. Het duurt vervolgens enkele seconden voordat de verdachte een Schot lost richting het slachtoffer. Het hof acht het risico dat de verdachte opnieuw een levensdelict zal plegen niet groot en legt hem daarom geen levenslange gevangenisstraf op. Het vermoorden van de man heeft zich afgespeeld in de zakelijke sfeer waarbij een verschil bestond over financiële verplichtingen. Er zijn geen aanwijzingen dat de verdachte op een bepaald moment volstrekt willekeurig een ander zou doden. Het hof doet hiermee niets af aan de ernst van de zaak, maar geeft aan dat slechts in uitzonderlijke omstandigheden een levenslange gevangenisstraf passend is voor moord.

De Eper incest-affaire verdient herziening volgens professor Wagenaar

In 1993 werd Nederland opgeschrikt door wat de Eper incest affaire zou gaan heten. Een meisje, Yolanda van B, beschuldigde haar ouders en enkele andere mannen ervan haar herhaaldelijk en jarenlang seksueel misbruikt te hebben. Zij zou meermalen zwanger zijn geraakt wat leidde tot illegale abortussen en zelfs moorden op babies tijdens satanische rituelen. (Haar zus Eveline deed eveneens aangifte)

Yolanda deed daarna nog een aantal meer beschuldigingen, zo zou zij verkracht zijn door de agenten bij wie ze aangifte deed, door de echtgenoot van een opvanggezin als wel door zo’n beetje elke buschauffeur met zijn passagiers die over de Veluwe reed en eigenlijk zo’n beetje alle inwoners van Epe.

Elk verhaal dat Yolanda deed bleek aantoonbaar onjuist. Zo was er geen enkel medisch bewijs dat zij in de desbetreffende periode ooit zwanger was geraakt en er geen enkel baby lijkje werd gevonden. De rechter redeneerde echter dat er mogelijk een aantal verhalen waren die niet controleerbaar waren en die best waar konden zijn. Op grond daarvan werden mensen veroordeeld: Haar ouders en een huisvriend werden tot enkele jaren gevangenisstraf veroordeeld. Ook zitten nu nog twee broers -Ronald en Gerrit van Z.- vast omdat zij TBS opgelegd hebben gekregen.

Prof W. Wagenaar, rechtsgeleerde uit Leiden, heeft zich altijd kritisch uitgelaten over de zaak en pleit voor heropening van de zaak. Volgens de nederlandse wetgeving is daar echter een ‘novum’ (nieuw feit) voor nodig. Wagenaar vindt die wet verouderd en vind dat een zaak ook heropend moet kunnen worden als een deel van de samenleving er van overtuigd is dat de veroordeling onrechtmatig was, bijvoorbeeld als de rechter gewoon ‘zat te slapen’.

Meer over de affaire en Wagenaar’s kijk op de zaak hier
Een interview met Wim Wagenaar bij P&W hier
Zie ook de zaak Theo Tetteroo en de zaak Lancee

Update mei 2010: Er lijken toch wel wat overeenkomsten tussen de zaak van Yolanda die het boek ‘Mijn Verhaal’ schreef en het onlangs ontmaskerde boek “Echte mannen eten geen kaas” van Maria Mosterd. De laatste beschrijft haar ervaringen met een loverboy. Het vanaf het begin al ongeloofwaardige verhaal gaat er bij talkshow Nederland in als koek, maar oook hier is uiteindelijk de waarheid sneller. Zie voor een aardige analyse ‘Ko van Dijk vertelt
Update 23 juni 2010: De tbs van Robert van Z. lijkt weer verlengd te worden. Het kan de Pompe-kliniek ook niks meer schelen.
http://www.youtube.com/get_player
Een Samenvatting

Een interview met Yolanda uit 2002. Helaas off-line

Update 3 mei 2011: Professor Wagenaar (69) is overleden.

Als het OM in de fout gaat, kunnen ze er van ‘leren’

Neen, er is geen verschil in klassenjustitie in dit door God – zo lijkt het althans – vergeten land. Er bestaan in dit land gewoon twee klassen mensen. De boven- en de onderklasse, of zoals u wilt de grote groep onderdanen en de kleine elite waartoe ook het gehele OM behoort met Harm Brouwer aan kop, in deze een waardig opvolger van de evenzo van elk menselijk gevoel gespeende Jonkheer Mr. Johan de Wijkerslooth de Weerdesteyn. Wat hebben deze mensen toch? Wat onderscheidt hun van het gewone volk? Ik zal het u proberen uit te leggen.

In hun eigen visie zijn zij boven alles verheven waar u en ik terdege rekening mee te houden hebben. En zij missen enkele vaardigheden die u en ik in min of meerdere mate kennelijk wél beheersen. Wij, de onderdanen, kunnen en moeten soms ook zo af toe onze excuses aanbieden als we iets fouts gedaan hebben. Wij moeten zo nu en dan “sorry” of “neemt u mij niet kwalijk” zeggen. Gewoon, omdat we mens zijn en mensen maken fouten. Wij zijn niet perfect en moeten dat dan ook af en toe, toe kunnen geven! Dat maakt ons ook menselijk en aanvaardbaar. Maar dit geldt dus niet voor mensen als de super-procureur-generaal van het OM: Harm Brouwer. We hebben hem allemaal kunnen zien op het journaal van 19 maart toen hij weer en opnieuw eens geconfronteerd werd met een KAPITALE fout van zijn OM.

Weer en wederom bleek, ditmaal een vrouw, Ina Post, verkeerd beoordeeld te zijn door de weledelachtbare heren en de o zo oprechte en naar waarheid zoekende officieren en hoofdofficieren, die aan de hand van een klungelige recherche-rapportage, waar alleen scoringsdrift en prestatiedrift aan ten grondslag lagen, een mens naar de verdommenis hebben geholpen. Een vrouw, onschuldig, jarenlang opgesloten in een dodelijk ritme tussen vaak echte misdadigers, verstoken van elke levensvreugde. Gescheiden van geliefden, partner en/of kinderen. Jaren en jaren lang, 365 dagen per jaar, dagen van 24 uur eentonig en gedwee alle bevelen moeten opvolgen van mensen die er hun beroep van gemaakt hebben anderen te willen drillen (enkele goede uitzonderingen daargelaten). En wat zegt dan de grote baas van het Openbaar Ministerie?: “We kunnen er van leren.” Geen woord van spijt, geen woord van excuus, geen woord van berouw! Spreekt hier nog een mens? Of is het een staatsautomaat die in principe leeft met het gegeven van: “Bevel is Bevel.” Het klinkt toch beter in het Duits nietwaar?

Het is nu al de zoveelste fout, wat zeg ik? Fout! Het is een verschrikkelijke, onnoemlijke miskleun, een blamage in het kwadraat, een voorbeeld van onkunde en van vakonbekwaamheid, alsmede blindheid en scoringsdrift en soms boze opzet. Zoiets wordt in dit land afgedaan met de dooddoener: “We kunnen ervan leren.” Zelfs nog niet: “We zullen ervan leren.” Nee, dát is zelfs nog teveel. Officieren én rechters (raadsheren) die zó in de fout gaan, zouden eigenlijk voor het leven geschorst moeten worden. Want is het niet zo dat bij elke zweem van twijfel het voordeel naar de verdachte moet uitgaan? Om iemand te mogen en kunnen veroordelen moet het gepleegde misdrijf toch ONOMSTOTELIJK bewezen kunnen worden zonder enige twijfel. Zonder het geringste spoortje van twijfel. Het OM in Nederland schiet schromelijk tekort. Het OM weet ook wel dat de politie, het opsporingsapparaat in wezen een lachertje is. Ze lossen amper een kwart van alle gemelde misdrijven op en dan nog blijft de vraag: “hoe hebben ze iets opgelost?” en dát terwijl de ons omringende landen vaak boven de 50% scoren!

Officieren en rechters, van welke orde dan ook, dienen zich eens te realiseren welke verantwoordelijkheid zij hebben. Maar helaas, de enkele goede niet te na gesproken, want die zijn er ook, die oprecht een eerlijk hun werk willen doen. Doch hier heb ik het over het OM als bovenlaag, die de uiteindelijke verantwoordelijkheid draagt. Ja, droegen ze die maar. Het is niets meer dan in naam dat ze die dragen. Daarom pleit ik om de hele OM-top te saneren, geef ze desnoods een baantje bij de gemeentelijke reiniging, maar dan niet tesamen bij die mensen die eerlijk en hardwerkend ons huisvuil ophalen, maar ergens tesamen aan een of ander sorteerapparaat of zoiets, liefst zo handmatig mogelijk en laat eenieder die opteert voor rechter, hoe wrang ook, eerst eens drie maanden detentie ondergaan, net zoals elke misdadiger, zonder onderscheid. En anoniem. Dan, ja dan zullen de edelachtbaren en de hoogedelachtbaren wel eens twee keer nadenken bij wat zij doen en hoe zij omgaan met de dossiers, die zij soms amper kennen alvorens ze aan een zaak beginnen en recht spreken, dit getuige de uitspraken van ex-Raadsheer Mr Dr. W. Wedzinga, tot voor kort verbonden aan het gerechtshof te Leeuwarden.

Maar nu na Ina Post, de lijst is helaas nog lang niet compleet. Vraag dat maar aan Mr Knoops, de raadsheer van Ernst Louwes, of aan Mr C. Korvinus, de raadsheer van Robert Hörchner, die nu nog vast zit in n.b. Polen en waar ons aller kwasi-speurneus Peter R. de Vries zo zijn best voor gedaan heeft om het OM te plezieren, door een wel hele oude en volkomen onbelangrijke koe uit de sloot te halen. Om zodoende de meerderheid van de bevolking op ’t verkeerde been te zetten. Hadden we ’t zojuist niet over scoren? Dat kun je in meerdere opzichten doen, hé Peter R.!

Als we een land moeten beoordelen aan zijn justitie en rechtspraak, dan is Nederland helaas een ontwikkelingsland met een paar ‘Bobo’s’ aan de macht!
-Silvia Videler

Strafzaak Ina Post moet terug naar de rechter volgens CEAS

AMSTERDAM – De politie en het Openbaar Ministerie hebben grote fouten gemaakt in de zaak-Ina Post. De Hoge Raad moet opnieuw kijken naar de veroordeling van Post (52) voor doodslag in 1986. Heropening van haar strafzaak is mogelijk omdat er nieuwe informatie is. Dat heeft de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS) woensdag geadviseerd.

Volgens de commissie werkte de politie tijdens het onderzoek naar de dood van Anna Maria Kolstee (89) met verkeerde aannames. De grootste fout is dat de recherche – op grond van een getuigenverklaring – dacht dat Kolstee rond zes uur ’s avonds is gestorven.

Informatie van een rechercheur die de lichaamstemperatuur van Kolstee opnam, drong niet door tot het politieteam. Volgens hem was het slachtoffer twee tot drie uur eerder overleden. Hij had gelijk, stelt de commissie.

Dat heeft grote gevolgen: alibi’s kloppen niet meer, andere getuigen komen in beeld en de bekentenis van Post lijkt onjuist.

Post was één van de bejaardenverzorgsters van Kolstee. Ze kwam in beeld omdat haar handschrift op enkele (veel voorkomende) kenmerken overeenkwam met de handtekening op cheques die waren gestolen van het slachtoffer. De politie trok hieruit de ‘ongenuanceerde’ conclusie dat zij de hoofdverdachte was.

Post heeft zes jaar celstraf uitgezeten. Ze houdt vol dat ze onschuldig is en dat ze onder druk een valse bekentenis heeft afgelegd.

De commissie stelt dat Post veel feiten heeft bekend die aantoonbaar onjuist zijn. Zij beweerde destijds dat ze Kolstee heeft geslagen met een stok, maar daar is geen spoor van te vinden. De politie had zulke feiten moeten controleren.

Een deel van de informatie die in het voordeel van Post pleit, zat niet in het dossier. De rechter wist niet dat in 1984 in dezelfde flat een andere bewoonster onder verdachte omstandigheden is gestorven. Op van haar gestolen cheques stond dezelfde handtekening. Toen de politie in 1986 ontdekte dat Post deze vrouw niet had gedood, werd dit onderzoek stopgezet en slechts summier vermeld in het dossier. Dat getuigen Post niet herkenden, bleef onvermeld.

Andere informatie in het dossier is onjuist. Zo beweerde de politie ten onrechte dat cheques van Kolstee waren gevonden bij Post.

Tineke Cleiren, lid van de CEAS, stelt dat het nieuwe feit (de lichaamstemperatuur) tot vrijspraak zou hebben geleid als de rechter het had geweten. De Hoge Raad beslist over enkele maanden of de zaak wordt heropend.

Post en haar advocaat Geert-Jan Knoops zijn blij met het rapport, dat zou aantonen dat sprake is van een dwaling. Die kan eindelijk worden rechtgezet, denken ze.

Zie ook de misdaadjournalist over de zaak en een persbericht van het OM

Vijftien jaar cel en tbs voor dood Melanie Sijbers

DEN BOSCH – Het gerechtshof in Den Bosch heeft Peter H. (42) uit Geldrop woensdag veroordeeld tot vijftien jaar cel en tbs voor de ontvoering, de verkrachting en het doden van Melanie Sijbers (15) in 2006.

Het Openbaar Ministerie had tegen hem achttien jaar cel en tbs geëist onder meer voor moord.

Melanie  verdween 7 september 2006. Haar lichaam werd twee weken later gevonden in een bos bij Someren.

Het gerechtshof acht bewezen dat de man op 7 september 2006 het meisje heeft meegenomen naar een loods. Hij heeft haar daar vastgebonden en gedwongen tot orale seks. Vervolgens heeft hij Melanie in zijn kofferbak meegenomen naar het bos, waar hij het meisje opzettelijk van het leven heeft beroofd. Het hof acht niet bewezen dat er sprake was van voorbedachte rade (moord), maard houdt het op doodslag. Tevens acht het hof bewezen dat de man haar die dag meermalen heeft verkracht en van haar vrijheid heeft beroofd. De man is bovendien veroordeeld voor een inbraak in Geldrop in april 2006.

Het hof rekent het de man zwaar aan dat hij het meisje op wrede wijze om het leven heeft gebracht. Verder heeft de verdachte de familie extra leed aangedaan door haar lichaam te verbergen. Hierdoor waren de nabestaanden geruime tijd in onzekerheid over of het meisje nog in leven was of niet. Bovendien is de verdachte er niet voor teruggedeinsd om in een van zijn verklaringen een vriend de dood van het meisje in de schoenen te schuiven. Ten slotte wisselde de man bij de behandeling in hoger beroep voordurend van verklaring, waardoor nabestaanden steeds in onzekerheid bleven over de daadwerkelijke toedracht.

Psychische stoornis
Wegens een ernstige psychische stoornis en de grote kans op herhaling legde het gerechtshof de tbs met dwangverpleging op. De rechtbank veroordeelde Peter H. vorig jaar ook tot vijftien jaar celstraf en tbs.

Beschouwing
Het Vonnis lijkt in schril contrast met het vonnis in de zaak van Henk van D, eerder deze maand, die Suzanne Wisman uit Tweede Exloërmond verkrachtte en van het leven beroofde. Deze kreeg 30 jaar en TBS opgelegd. In zijn geval echter achtte het Hof te Leeuwarden bewezen dat het om moord ging.

Zie ook:

Peter H. was geen onbeschreven blad. In 1987 verkrachtte hij de vrouw van een vriend van hem, waarbij hij dreigt haar baby dood te maken. Hij krijgt 1 jaar cel en komt 31 maart 1988 vrij. Op 28 juli 1988 wordt Wies de Win op zeer gewelddadige wijze door hem verkracht,. Ze overleefde, maar haar leven is sindsdien gekenmerkt door angst. Peter H. ontsnapt tijdens zijn gevangenschap namelijk keer op keer. Hij probeert zelfs een nieuw slachtoffer te maken.

Toch vindt het Pieter Baan Centrum hem in 2001 klaar voor een terugkeer in de maatschappij. De tbs’er wordt vrijgelaten, ondanks een fel nee van justitie en de Van Mesdagkliniek. Het blijkt een fatale beslissing.

15 jaar voor moord op echtgenote en kind

Huib van Oudenaren (29) uit Melissant heeft voor de Rotterdamse rechtbank vandaag 15 jaar cel en TBS opgelegd gekregen voor de moord op zijn vrouw Renate (31) en dochtertje Elisa(3).

Nadat hij beiden met een mes had vermoord wachtte hij nog een dag vóór hij 7 sept 2007 naar de politie ging. Hij zou een en ander gedaan hebben omdat hij schulden had, hoewel er ook geruchten waren van een crime passionel naar aanleiding van een foto van een ombekende dame in zijn mobieltje.

Vonnis